Webmaster

Frens Lubberts

Een gedegen, stralende Schepping, impressies van een zeer geslaagd concert.

Vrijdagavond 23 oktober, Nieuw Jeruzalem Kerk, bijna vol, buiten regen, binnen muziek.

Langzaam maar zeker vult de kerk zich. Verwachtingsvol keuvelt een ieder voor zich uit en het geroezemoes is zoals het hoort, ongeordend en ongestructureerd. Dan vult koor en orkest het podium en stilte maakt zich van iedereen meester. En zoals zonnestralen een donker wolkendek breken, klinkt als openingskoor een koorgedeelte uit “Der Schöpfung” van Haydn als prelude op de première van het oratorium voor mannenkoor “De Schepping” van componist/dirigent Johan Bredewout.

Zeker en gedegen zijn de eerste maten van het orkest. Uit de diepten komt de fagot naar boven en orgel en orkest leggen een tapijt van verwachting neer. Het koor proclameert zuiver én verstaanbaar wat in het begin was. Vanuit een beheerst pianissimo, uitmondend in een machtig forte bezingt het koor de eerste dag. En in een speelse canon dartelt gezongen licht over een geconcentreerd luisterend publiek.

Het water stroomt speels vanuit de vleugel van Harm Hoeve  en het koor beweegt zich als eb en vloed met chromatische loopjes, dan weer als een vloedgolf brekend op de rotsen. En koor en orkest maken met een vocaliserend slotstuk een stralende afsluiting van de derde dag.

De zegen wordt overtuigend rondgezongen en zo hoort het ook. Zo klinkt ook in de samenzang de cantus firmus van het koor juichend over alles heen.

Teder was volgens de perfect begeleidende dia’s de opkomst van de mens en dat klonk dan ook zoals het koor het kon. En als ze dit een volgende keer zingen, zijn de verschillen in dynamiek die hier mogelijk zijn hopelijk nog treffender en grootser, want dit is voor een mannenkoor van deze omvang het moeilijkst.

Dat lukte nog beter bij de begeleiding van de zeer duidelijke teksten en spreekstem van Hans de Ruiter, wiens teksten als bakens stonden in dit muzikale gebeuren.

De compositie kenmerkte zich door een zekerheid van muzikale beweging en reminiscenties aan het grote werk van Haydn waren nooit ver weg. Maar ook aandacht voor verrassende, speelse details verraden de vakman Bredewout pur sang. Zo komt in het begin Bach naar voren in een duet van koor en orkest. Zo ben je in Ierland, dan weer komt Ravel voorbij met een boeiend ritme. En steeds weer, in allerlei variaties, het gezang “O God, die droeg ons voorgeslacht”. Het is een reis door een wel vaker bezongen epos. En zoals een reis gaat, met intieme momenten, rustige trajecten en onvermoede, grootste vergezichten. Je telkens meenemend vanaf een krachtig gestipuleerd begin, met brede bewegingen en onderweg variatie waar nodig. Met op gezette momenten hoogtepunten zoekend en rustmomenten neerzettend. Alles culminerend in een grote finale, die ook zo beleefd werd.

Johan Bredewout is erin geslaagd dit alles zeer gedoseerd in elkaar te zetten. En het knappe ervan is dat ieder naar zijn aard en kunnen te doen heeft gekregen. Dit geldt voor de professionele, orkestrale begeleiding, waar ook organist Anne Kroeze bij hoort. Dit geldt ook voor het koor, dat stevig en met afgewogen klank, overtuigd van eigen kunnen optrad, maar nooit overvraagd werd. Alles in een evenwichtige samenhang met de teksten van Hans de Ruiter en de perfect bijgezochte dia’s is er een zeer compleet geheel van gemaakt. Koor en orkest hebben een overtuigend oratorium neergezet, daartoe in staat gesteld door de zeer inspirerende persoonlijkheid van Johan Bredewout.

Het programma na de pauze was een welluidend dessert. Een proeverij van wat het koor naast het oratorium nog meer te bieden had. Het geheel vakkundig begeleid en voortreffelijk op dronk gehouden door de professionele instrumentale solisten. En op onverwachte momenten gaf de grote Bach een vette knipoog naar Ward Swingle.

Voorwaar een avond waard om nog vele malen herhaald te worden. Wij wachten dan ook met smart op het aangekondigde “Wachters op de Morgen”!

Henk Wassink.